امام حسین (ع) كیست ؟

آشنایی مختصری از امام حسین (ع


روز سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه دومین فرزند امام علی (ع) و فاطمه زهرا (س)  به دنیا آمد،رسول خدا (ص) پس از ولادت، نام «حسین» بر وی نهاد، آن گاه او را بوسید و گریست و فرمود: «تو را مصیبتى عظیم در پیش است، خداوندا! كشنده او را لعنت كن!…»

امام حسین (ع) دوران کودکی را با پیامبر خدا (ص) سپری کرد و علم و ادب را از رسول خدا (ص) آموخت، شدت علاقه رسول خدا (ص) به امام حسین (ع) به قدری بود که نمی توانست کوچکترین ناراحتی اش را تحمل کند و می فرمود: «حُسَیْنٌ مِنّى وَ أَنـَا مِنْ حُسَیْن، أَحَبَّ اللّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَیْناً، حُسَیْنٌ سِبْطٌ مِنَ الاَْسْباطِ.»؛ «حسین از من است و من از حسینم، خداوند دوست دارد كسى را كه حسین را دوست می دارد، حسین سبطى از اسباط است.»
امام حسین (ع) پس از رحلت رسول الله، علم، بخشش، بزرگواری، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیری از بینوایان، عفو ، حلم و… را از پدر بزرگوارشان حضرت علی (ع) فرا گرفتند.  در کنار پدر بزرگوارشان، حضرت علی (ع)، در جنگ «جمل»، «صفین» و «نهروان» شرکت کردند و تمام حوادث پرتلاطم دوران آن حضرت را دیدند.
پس از شهادت حضرت علی (ع)، امامت به امام حسن (ع) رسید، امام حسین (ع) مدت ده سال تمام همراه و همگام برادر خویش بودند و پس از شهادت امام حسن (ع) در سال 50 هجری، بار امامت را به دوش گرفتند. در دوران ده سالی که معاویه بر حکومت مسلط بود، امام حسین (ع) همواره یکی از معترضین سرسخت به سیاست های معاویه و دستگیریها و قتلهای او بودند. در سال 60 هجری که یزید به مسند خلافت نشست نامه ای به والی مدینه نوشت تا از امام حسین (ع) به نفع او بیعت بگیرد، اما امام حسین (ع) که از فساد و بی لیاقتی یزید آگاه بود، از بیعت امتناع کردند. کوفیان و مردم عراق برای آن حضرت نامه ها نوشتند و از ایشان دعوت کردند که به کوفه بیایند تا آنها با امام حسین (ع) بیعت کنند. امام حسین (ع) با اینکه از خیانت مردم کوفه به پدر و برادر بزرگوارشان آگاه بودند و از سستی پیمان آنان اطلاع داشتند از مکه به سمت عراق حرکت کردند. امام حسین (ع) ابتدا مسلم بن عقیل را برای اطلاع از اوضاع کوفه به این شهر فرستادند، اما کوفیان پیمان شکنی کردند و عقیل را به شهادت رساندند. امام حسین (ع) که به همراه خانواده، فرزندان و یاران خویش به سرزمین «کربلا» رسیده بودند به محاصره سپاه کوفه درآمدند، اما تسلیم نیروهای یزید نشدند و سرانجام در روز عاشورا در سرزمین مقدس کربلا، مظلومانه و تشنه کام، همراه اصحاب خویش به شهادت رسیدند تا اسلام را از زوال و نابودی نجات دهند. امام حسین (ع) و 72 تن از یاران وفادارش شهد شیرین شهادت نوشیدند تا کربلا را به عنوان کانون الهام و عاشورا را به عنوان روز قیام و آزادگی به دنیای اسلام معرفی کنند تا اسلام زنده بماند و وجدان های خفته بیدار گردد