با سلام خدمت دوستان ما قسمتی را با عنوان بحث برای شما در نظر گرفتیم که هر هفته سوالتی طرح میشود و شما دوستان از طریق

قسمت نظرات عقیده یا نظر خود را بیان میکنید و پاسخ درست در هفته ی بعد روی صفحه قرار میگیرد.

سوال این هفته:
آیا ممكن است یك انسان معمولى از اول تولدش معصوم باشد و هیچ خطایى نكند؟






برای پاسخ به ادامه ی مطلب بروید



این پاسخ تا روز جمعه دوشنبه بیشتر روی وبلاگ قرار نمی گیرد.




آیة الله استادى: برخى عصمت را صددرصد اكتسابى مى دانند و این موضوع را با دلیل عقلى یا نقلى یا هر دو اثبات مى كنند. اما در این كه آیا این مسأله مى تواند اعطایى بودن عصمت در دوران پیش از بلوغ را به طور كلى نفى كند ـ چون در آن دوران كسبى نیست ـ تهافت و تنافى وجود دارد; زیرا معمولاً امام(علیه السلام) تا آن جا كه صورتاً كودك است، برایش كسب معنا ندارد و این امتیاز كه اعطاى خداى متعال به اوست، اكتسابى نمى باشد. بر این اساس، عمر معصوم را دو قسمت مى كنیم: یك قسمت آن كه مى تواند در حال اكتساب باشد و یك قسمت آن كه نمى تواند در حال اكتساب باشد. آیا تنافى دارد كه كسى بگوید بخشى از عمر آن ها براى كسب عصمت بوده است ـ ما دلایلى داریم كه معصومان با تلاش و كوشش خود نگذاشتند گرفتار لغزش شوند ـ اما از سوى دیگر، با دلایل دیگرى ثابت كنیم كه خداى متعال پیش از آن، عصمت را به آن ها عطا كرده است؟ عصمت مانند بعضى از فضایل اخلاقى و روحى مى تواند هم اكتسابى باشد و هم اعطایى. هیچ مانعى وجود ندارد كه وقتى كودك به دنیا مى آید از آغاز، با دیگران از حیث شجاعت فرق داشته باشد. شاید ماه اول ما نتوانیم این ادعا را مطرح كنیم، ولى یك سال یا دو سال كه گذشت، مى بینیم با بچه هاى دیگر فرق دارد. این شجاعت اكتسابى نیست، در عین حال، هیچ منافاتى هم ندارد به جایى برسد كه خودش نیز شجاعت تحصیل كند; یا در زندگى بر سر دوراهى قرار بگیرد كه برخى عوامل زندگى موجب شود كه قدرى كوتاه بیاید و فضایلى را از دست بدهد. این ها با هم تنافى ندارد. نباید بگوییم اگر كسى از بدو تولد عصمت داشت، دلیل جبرى بودن آن است. اصلاً تعبیر «جبرى» و «اختیارى» درباره عصمت درست نیست، بلكه باید بگوییم «عصمت اعطایى» و «عصمت اكتسابى».

در بحث عصمت، سخن دیگر این است كه امام و پیغمبر گناه فقط نمى كند یا گناه و اشتباه نمى كند. این بحث ها در حول و حوش آن چیزى مطرح مى شود كه ما از عصمت اراده مى كنیم و مى گوییم كه امام یا پیامبر معصوم است. من خود معتقدم كه عصمت آن ها هم از حیث زمان تعمیم دارد، هم از حیث افعال و اقوال تعمیم دارد و هم از حیث گناه و اشتباه. این موضوع با ادّله عقلى و نقلى قابل اثبات است.

در این جا، این بحث پیش مى آید كه آیا عصمت از گناه و اشتباه، چه در دایره وسیعش، چه در دایره متوسطش و چه در دایره كوچكش، منحصر در انبیا و أئمه(علیهم السلام) است یا دلیلى بر انحصارش نداریم؟ باید توجه داشت كه اثبات غیر از ثبوت است. ما اگر درصدد اثبات باشیم، نمى توانیم عصمت را چه در دایره محدودش و چه در دایره وسیعش براى غیرائمه و پیغمبر(صلى الله علیه وآله)اثبات كنیم. اما ثبوتاً بر این موضوع، هیچ دلیلى نداریم. مرحوم شعرانى در یكى از كتاب هاى خود مى نویسد: حضرت زینب(علیها السلام)معصوم است. او مى گوید: اصلاً نمى شود از امیرمؤمنان(علیه السلام) و فاطمه(علیها السلام) فرزندى غیرمعصوم متولد شده باشد. یكى از استادان معروف فلسفه و كلام اكنون دلیلى ارائه كرده است كه ما غیر از چهارده معصوم(علیهم السلام) پانزدهمى هم داریم. این ضررى به هیچ جا نمى زند و هر كسى بتواند ادّله اى اقامه كند قابل قبول است. بعضى ها از تعبیراتى كه در زیارت نامه حضرت على اكبر(علیه السلام) آمده و دال بر تطهیر است، عصمت ایشان را اثبات مى كنند; در متن زیارت نامه ایشان از قول حضرت على بن الحسین(علیه السلام)آمده كه شما مشمول آیه تطهیر هستید. اگر این جمله از امام باشد و امام، حضرت على اكبر(علیه السلام) را این گونه معرفى كرده باشد، پس او هم معصوم بوده است. ولى ما درباره غیر از چهارده معصوم دلیل اثباتى نداریم، مورد ابتلاى ما هم نیست كه بخواهیم اثبات كنیم كه تعدادشان بیش تر است. بنابراین، یكى از بحث هایى كه گاهى مطرح مى شود این است كه عصمت منحصر به چه كسانى است؟ در این زمینه، ما دلیل اثباتى داریم كه انبیا و ائمّه اطهار(علیهم السلام) از جمله فاطمه زهرا(علیها السلام) و به نظر برخى از علما، یكى دو نفر دیگر معصومند. ولى در مورد دیگر انسان هاى وارسته و پاك كه پدران و مادرانى وارسته دارند، اگرچه دلیل اثباتى نداریم، اما عصمت آن ها بعید نیست; مثلاً، ابن طاووس در وصیت نامه خود به طفل خردسالش سفارش هایى مى كند كه وقتى انسان آن ها را در نظر مى گیرد متوجه مى شود كه آن بیت، بیتِ قداست و پاكى بوده كه با بچه خردسالش چنین حرف هایى مى زند; مثلاً، به فرزندش مى گوید: اگر مشكلى دارى بنویس و زیر متكاى خودت بگذار، جوابش را خواهى دید; یعنى امام زمان(علیه السلام)جواب تو را مى دهد. این پیداست كه آن خانه، خانه پاكى بوده است. هیچ بعدى ندارد كه در غیر معصومان خاص،افرادى از اول تكلیف معصوم بوده باشند.